#

- صفحه اصلی
- مقاله ها
- سوال ها
- ویدئو و صوت
- درباره ما

## آیا آیه مباهله دلیلی بر امامت حضرت علی است!

مباهله قانون و رسمی است که در آن دو طرف دعوا با بستگان درجه یک خود میایند و یک دیگر را نفرین میکنند و میگویند هرکس که دروغگو باشد الله او را لعنت کند.یکبار رسول الله با نصاری درباره حضرت عیسی مباهله کردند و بر اساس رسم مباهله نزدیکان خود را به مباهله بردند این باعث شد تا شیعه فرصتی برای داستان سرایی بیابد و بگوید:

شیعه میگوید:
آیه مباهله یعنی 61 از سوره آل عمران درباره امامت حضرت علی است ،
(فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنفُسَنَا وَأَنفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَل لَّعْنَتَ اللَّـهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ﴾. (آل عمران: 61). «پس هر کس با تو در مقام مجادله بر آید دربارۀ عیسی بعد از آنکه با وحی خدا به احوال او آگاهی یافتی. بگو: بیایید ما و شما با فرزندان و زنان خود و نزدیکانی که از غایت بزرگواری به منزلۀ نفس ما باشند با هم به مباهله برخیزیم ( یعنی، درحق یکدیگر نفرین کرده و در دعا و التجاء به درگاه خدا اصرار ورزیم ) تا دروغ گو و کافران را به لعن و عذاب خدا گرفتار سازیم. »
شیعه میگوید همه نقل کرده‌اند که لفظ «پسرانمان» اشاره به حسن و حسین دارد، و «زنان» اشاره به فاطمه، و «خویشانمان» اشاره به علی دارد. و این آیه دلیلی بر ثبوت امامت برای علی است؛ چون حق تعالی او را «نفس» رسول خدا قرار داده است و از آنجا که اتحادشان محال است، تنها می‌ماند که مراد خداوند متعال مساوی بودنشان در امر ولایت باشد، همچنین پیامبرش را به دعوت آن فرد نیز امر می‌فرمود؛
پاسخ اهل سنت:
این درست است که حضرت محمد صلی الله علیه و سلم در روز مباهله حسن و حسین و فاطمه و علی رضی الله عنهم را بردند اما از این آیه که امامت علی ثابت نمیشود، همانطور که امیر لشکر شدن خالد یا اسامه بن زید دلیل نمیشود که آنها را جانشین حضرت محمد بدانیم! این هم همینطور است.
این آیه دلیل بر امامت نیست، حتی که دلیل بر افضلیت هم نیست زیرا رسم مباهله این است که انسان دختر و پسر خود را به میدان بیاورد.
البته حدیثی که در باره این آیه در صحیح مسلم داریم یکبار دیگر ثابت میکند حضرت علی نیز از اهل بیت رسول الله است و ما هرگز منکر این نبوده ایم. بلکه همین دلیل است بر راستگویی اهل سنت، زیرا آیه چیزی را ثابت نمیکند، این سنی بود که گفت فاطمه همراه پیامبر برای مباهله رفت نه عایشه .
پس ای شیعه عزیز، باید سخن انسانی که غرض ورز نیست را( سنی را )قبول کنی نه سخن عالم شیعی را که سراپا مغرض است، و دایم دروغ میگوید.
و اینکه از کلمه انفسنا در أیه امامت علی را بیرون کشیده شرم آور است.
آیا اگر من بگوییم (من و خانواده ام)، این دلیل میشود که همه افراد خانواده با هم برابر باشند و فرقی بین پدر و پسر نباشد؟
خداوند متعال در ماجرای افک فرمود: لَّوْلَا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بِأَنفُسِهِمْ خَيْرًا﴾. (النور: 12).
« چرا هنگامى كه اين (تهمت) را شنيديد، مردان و زنان با ايمان نسبت به خود (و كسى كه همچون خود آنها بود) گمان خير نبردند».
همانطور که این آیه دلیل نمیشود که ما مؤمنان زن و مرد را با هم برابر و متساوی بدانیم. آیه انفسنا در آیه مباهله هم دلیل بر تاویل رکیک شیعه نمیشود. رسم مباهله در بین عربان بوسیله خویشاوندان نزدیک رسمیت می‌یافت، و به همین خاطر حضرت محمد خاندان خود را برد.
وانگهی در آیه لفظ (زنان) و( پسران) و( خودمان) جمع است در حالی که فاطمه یک زن و حسن و حسین دو پسر و علی و رسول الله دو مرد بودند و زبان عربی برای جمع دو نفر، لفظی خاص خود دارد. پس اگر مصداق آیه افرادی مشخص باشد پس باید درباره افرادی بیش از این 5 نفر یا دست کم بر 9 باشد .
یا ایها العالم شیعه ، اینجا جواب تو چیست؟!!
پس این آیه ای است برای همه عصر ها و همه زمان ها و خطاب به همۀ مردم است ! و اجازۀ مباهله با کفار را به همه می دهد ! و هرکس باید نزدیکان خود رابیاورد اما این مبارزه طلبی و نفرین کردن جانشینی را ثابت نمیکند. اصلا ربطی به جانشینی ندارد. این وسط دعوا نرخ تعیین کردن است!!! امان از دست ملای شیعه!
پس این قانون مباهله اختصاص به علی و فاطمه و حسن و حسین رضی الله عنهم ندارد. اگر حضرت محمد صلی الله علیه سلم یک بار حضرت خالد را امیر لشکر کرد، نباید نتیجه بگیریم که غیر از او، دیگری امیر نیست.
و دلیل ما این است که «نساءنا» جمع است، اما شما می گویید: فقط دربارۀ فاطمه است .
شیعه میگوید:
در روز مقرر، تمام جمیعت نصاری به اتفاق هفتاد نفر از علمای خود در بیرون دروازۀ مدینه در دامنۀ کوه ایستاده و منتظر بودند که رسول اکرم با طمطراق و جمیعت فراوان برای مرعوب کردن آنها تشریف فرما شود .
ناگاه درِ قلعۀ مدینه باز شد و خاتم الانبیاء با جوانی در طرف راست و زن محجوبه ای در طرف چپ و دو بچه در مقابل خود آمدند تا در زیر درختی مقابل نصاری قرار گرفتند ( و دیگر احدی با آنها بیرون نیامد )..
جواب ما :
داری دروغ میگی!
آیا مدینه دروازه داشت؟ آیا مدینه قلعه داشت؟ پس چرا وقتی کفار به مدینه حمله کردند، رسول الله خندق کند ؟
وانگهی چرا باید این مباهله را دلیل بگیری که آن دو یک روح بودند در دو بدن؟ چرا خروج حضرت محمد و ابوبکر و بودن در غار را دلیل نمی گیری که آنها یک روح بودند در دو بدن؟ مگر الله در آیه نمی گوید: «لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّـهَ مَعَنَا »؛ یعنی، از بین این جماعت الله با من و توست.
یک سخن دیگر!مگر شما نمی گویید: «حق مع علی و علی مع حق» . خب نتیجه بگیرید که الله ( حق ) و علی هم یک روح هستند در دو بدن !
سجــــــــودى

مطالب مرتبط:
آيا امام علي عليه السلام ، معتقد به امامت خويش بودند؟
مطالب مرتبط:
آيا تشيع نصوص صحيحي برای امامت 12 ائمه دارند؟ (1)
مطالب مرتبط:
اساس مذهب اماميه و آنچه شیعه امامیه مدعی آن است (1)

- قرآن کریم
- سنت نبوی
- فکر و اندیشه
- رد شبهات

- وارد شوید یا ثبت نام کنید و دیدگاهتان را بنویسید

- نسخه چاپی

## دیدگاه ها

1389/03/22 — سید محمد نخلی

### باسمه تعالی چه کسی گفته که

باسمه تعالی

چه کسی گفته که رسم مباهله این است که انسان فرزندان خود را برای مباهله بیاورد؟

- وارد شوید یا ثبت نام کنید و دیدگاهتان را بنویسید

1389/03/24 — hamshahri

### بسم الله الرحمن

بسم الله الرحمن الرحيم

سلام

باز هم سخنان بي پايه و اساس و داستانهاي ساختگي !!!

چه كسي گفته است كه عرب براي مباهله همواره خويشاوندان خود را مي برد و اين رسم بوده است ؟؟!!

خود آيه شريفه ، اين دروغ شاخدار را رد مي كند : " فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنفُسَنَا وَأَنفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ

بگو : بياييد ما وشما فرزندان و زنان و جانهاى خويش را بخوانيم آن گاه به درگاه خدا زارى كنيم و در حق يكديگر نفرين كنيم "

اگر رسم و عرف عرب بر اين بوده است كه همواره خويشان را براي مباهله همراه مي آوردند ، پس دليلي بر بيان آن در آيه نبوده است ...

آلوسي ( مفسر اهل سنت ) در تفسير " روح المعاني " ج 3 ص 187 - 188 در بيان دليل بردن همراهان نزديك پيامبر چنين مي گويد :

" ( نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنفُسَنَا وَأَنفُسَكُمْ ) أي يدع كل منا ومنكم أبناءه ونساءه ونفسه للمباهلة ، وفي تقديم من قدم على النفس في المباهلة مع أنها من مظان التلف والرجل يخاطر لهم بنفسه إيذانا بكمال أمنه صلى الله عليه وسلم وكمال يقينه في إحاطة حفظ الله تعالى بهم "

( نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنفُسَنَا وَأَنفُسَكُمْ يعني هر كس از ما ، فرزندانش و زنانش و خودش را براي مباهله حاضر نمايد . و در تقديم كسي كه از نفس فرد عزيز تر است و آنها را بخاطر خودش در مظان خطر قرار دهد دليل است بر اوج امن و ايمان پيامبر و كمال يقين وي بر اينكه او ( و همراهانش ) در حيطه حفظ الهي مي باشند )

سخن آلوسي متضمن اين است كه اگر پيامبر ، عزيزترين افراد خود را براي مباهله برده است ، از باب اطمينان ايشان به رحمت الهي و اوج يقين به كلام خدا و منتهي اليه ايمان ايشان مي باشد ... نه اينكه به رعايت رسم عرب ، چنين كرده باشند !!!

*******************************************************

بر فرض محال ، عادت عرب بر اين بوده است كه همراه خويشان خود به مباهله برود ....

چرا پيامبر لااقل يكي از زنان خود را همراه نبرد ؟؟؟

چرا عايشه را همراه خود نبرد ؟؟

آيا عايشه از خويشان نزديك وي نبود ؟؟؟ آيا عايشه همسر وي نبود ؟ آيا عايشه از اهل بيت وي نبود كه ارزش بيرون بردن براي مباهله را داشته باشد ؟؟؟!!!!

*******************************************************

سعد بن ابي وقاص ، اين دروغ نويسنده را بر ملا مي كند ...

سعد بن ابي وقاص عرب بوده است و اگر ( به زعم نويسنده ) مباهله با خويشان امري عرفي و معمول بوده است ، پس حتما وي از آن خبر داشته است !!!

لذا سعد بن ابي وقاص نبايد براي امري كه عرف است و عادت جاريه عرب است ، هرگز داعيه افتخار داشته باشد .

ولي مسلم بن حجاج و ترمذي و ديگر علماي اهل سنت به صراحت از قول سعد مي گويند كه : ثلاثا قالهن رسول الله صلي الله عليه و سلم لان تكون لي واحده منهن احب الي من ان يكون لي حمر النعم .... و انزلت هذه الايه فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنفُسَنَا وَأَنفُسَكُمْ فدعا رسول الله صلي الله عليه و سلم عليا و فاطمه و حسنا و حسينا فقال اللهم هولاء اهلي .

( 3 چيز پيامبر در مورد وي گفته است كهد اگر يكي از آنان براي من بود ، از شتر سرخ مودر نزد من محبوب تر بود .... و اين آيه فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنفُسَنَا وَأَنفُسَكُمْ نازل شد و پيامبر علي و فاطمه و حسن و حسين _ عليه السلام _ را خواند و فرمود : خداوندا اينان اهل من هستند )

اين چگونه عملي است كه سعد بن ابي وقاص ( يكي از عشره مبشره اهل سنت ) آرزو مي كند كه اي كاش در جريان اين عمل ( مباهله ) شركت داشت !!!

- وارد شوید یا ثبت نام کنید و دیدگاهتان را بنویسید

1389/03/24 — سجودی

### شما را چه شده که حرف حق را

شما را چه شده که حرف حق را قبول نمیکنید و آن را سخنان بی پایه مینامید؟آنچه من نوشتم مذهب اهل سنت است اینهم قول شیخ السلام ابن تیمیه در این باره:
مباهله هم فقط بوسیله خویشاوندان نزدیک رسمیت می‌یابد، والا اگر چنانچه با آنان از طریق دعوت خویشاوندان دور مباهله می‌کـرد ، باز شروط مباهله حاصل نمی‌شد. لذا مراد آن بوده که نصارا نیز خویشان نزدیک را فرا بخوانند همچنانکه او نزدیکان خود را فرا می‌خواند ..........
منظور از دعوت خویشاوندان این نبود که دعایشان استجابت شود( چون رسول الله بتنهایی مستجاب دعوه بود) بلکه به خاطر این بود که خویشاوندان و نزدیکان دو طرف با هم روبه‌رو و مقابله شوند.
از سویی ما با قطع و یقین می‌دانیم که اگر پیامبر صلی الله علیه و سلم، ابوبکر و عمر و عثمان و طلحه و زبیر، و ابن مسعود و ابی بن کعب و معاذ بن جبل و دیگرانی را هم برای شرکت در مباهله فرا می‌خواند، مطمئناً اینها بیش از هر کس دیگری برای انجام دستور پیامبر می‌شتافتند. و دعای این افراد برای اجابت گیراتر از سایر اصحاب بود، ولی خداوند پیامبر را به فراخوانی آنان برای مباهله امر نفرمود. چون این کار به تحقق مباهله کمکی نمی‌کرد.
هدف این بود که آنان کسانی را فرا بخوانند که بالطبع نسبت به ایشان مشفق باشند، یعنی کسانی چون پسران و زنان و خویشاوندان نزدیک دیگری که از همه به آنان نزدیک‌ترند. لذا اگر پیامبر افراد بیگانه‌ای را دعوت می‌کرد، بی‌تردید آنان هم بیگانگانی را فرا می‌خواندند که در آن صورت نفرین کردن آن افراد بیگانه هرگز بر آنان گران نمی‌آمد، و به اندازه لعنت فرستادن به نزدیکانشان هزینه بردار و دشوار نمی‌بود. چون بشر طبیعتاً در مورد نزدیکان خود حساسیت‌هایی دارند که نسبت به افراد غیر خویشاوند آن حساسیت را ندارند. لذا امر فرمود که پیامبر نزدیکانش و آن قوم مشرک هم نزدیکانشان را برای مباهله فرا بخوانند.
پس روشن شد که آیه هیچ دلالتی بر مطلب مورد نظر رافضی ندارد. ولی او و امثال او همچون افراد مریض دل و مغرض, همچنین نصرانیانی هستند که متون و احادیث صریح و سخنان شفاف را رها و با عبارت‌های کلی و نارسا تعقل می‌کنند. این رافضی سپس با زعم باطل و دروغین خود طعنه‌ای هم به برگزیدگان امت زده و چنان برداشت کرده است که مراد از «انفس» در آیه «برابری» و «همسانی» است در حالی که این بر خلاف زبان کاربردی عرب‌هاست. چیزی که مؤید این است آنکه لفظ «نساءنا» در فاطمه محدود نمی‌شود بلکه هر یک از دخترانش را که دعوت می‌کرد در این امر بر منزلت فاطمه بودند، اما در آن زمان تنها فاطمه نزد پیامبر زنده بود و سایر دخترانش پیش از آن زمان از دنیا رفته بودند.
دوست محترم ، با این شرح شیخ السلام ابن تیمیه رحمه الله علیه ، باز ادعا میکنید که سخن بی پایه است؟!! پس منظور شما از پایه کیست ؟

- وارد شوید یا ثبت نام کنید و دیدگاهتان را بنویسید