#

- صفحه اصلی
- مقاله ها
- سوال ها
- ویدئو و صوت
- درباره ما

## بطلان استدلال شيعه به آيه "وَهُمْ رَاكِعُونَ " برای اثبات امامت حضرت علی

بسم والحمد لله والصلاة والسلام على رسول الله وعلى آله وصحبه ومن والاه.
خداوند متعال در آیه 55 سوره مائده میفرماید: ﴿إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ﴾
که ترجمه صحیح آن اینگونه می باشد:
«هر آينه ولي شما خداوند و پيامبر و مؤمناني اند كه نماز بپا مي دارند و زكات مي دهند و همواره خاشع و فروتن مي باشند».
البته مفسرين شيعه قسمت آخر آيه را به گونه اي ديگر تفسير مي كنند. آنها در تفسير اين قسمت مي گويند: « ... مؤمناني كه نماز بپا مي دارند و در حال ركوع زكات مي دهند».
علماي شيعه در رابطه با استدلال به آيه مي گويند: «تمام مفسرين و محدثين عامه و خاصه بر اين مسأله متفق القول هستند که اين آيه در مورد امام علي بن ابي طالب (ع) نازل شده و در مورد قصه ايشان که در اثناي نماز انگشتر خود را به فقيري دادند سخن مي گويد. قصه اين ماجرا در کتب صحاح سته اهل سنت نيز روايت شده است. و همانگونه که مي دانيم کلمه «إنما» بنا بر اقوال تمام علماي زبان عربي براي حصر بکار برده مي شود و همچنين مي دانيم کلمه «ولي» به معناي امام و خليفه مي باشد». [1]
طوسي كه در مذهب شيعه به شيخ طائفه ملقب گشته در اين رابطه مي گويد:«مهمترين و واضح ترين دليل از قرآن مجيد براي اثبات امامت علي بن ابي طالب (ع) پس از وفات رسول الله (صلى الله عليه وسلم)، اين فرمايش الهي است:﴿إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ﴾.
طبرسي در مورد اين آيه ميگويد: «اين آيه بدون هيچ شک و ترديدي واضح ترين دليل بر امامت علي بن ابي طالب (ع) پس از رحلت پيامبر (صلى الله عليه وسلم) مي باشد» [2]
پس از آشنا شدن با آنچه که بزرگان شيعه آنرا مهمترين وواضح ترين دليل خود در اين مسأله مي دانند، به نقد و بررسي اين استدلال مي پردازيم تا آشکار گردد اين آيه بزرگان شيعه را به هدف و غايت خود نمي رساند.
قبل از هر چيز بايستي دانست اين ادعاي بزرگان شيعه که دليل خود را آيه اي از قران مجيد دانسته اند، ادعايي است پوچ و بي اساس. چون همانگونه که مي بينيم در اين آيه هيچ نام و نشاني از احدي برده نشده، و آنچه که شيعه بعنوان دليل خود ارائه داده است، روايتي است که ادعا مي کند سبب نزول اين آيه را روشن مي سازد . پس استدلال آنها به روايت مي باشد و نه به آيه اي از قرآن مجيد.
پس از روشن شدن اين مطلب، اکنون خواهيم ديد که حتي اين روايت نيز نمي تواند دليلي براي بزرگان شيعه باشد. ما در اين رابطه مي گوييم:
1- قبل از هر چيز بايستي دانست اين ادعاي بزرگان شيعه که تمام علماي اهل سنت اين روايت را صحيح دانسته اند، چيزي جز کذب و افتراء نيست. بلکه عکس اين ادعا صحيح مي باشد. يعني اينکه تمام محدثين اهل سنت بر جعلي بودن اين روايت اتفاق نظر دارند [3] و بايستي دانست ذکر اين روايت توسط برخي از مفسرين همچون ثعلبي و واحدي هرگز دال بر صحت آن نمي باشد. و همچنين بايستي توجه داشت اين ادعا که اين روايت در کتب سته حديث اهل سنت روايت شده است، چيزي جز دروغ محض و عوام فريبي نيست. چون اين روايت در هيچ يک از اين کتابها روايت نشده است.
2- استدلال به اين آيه، مخالف با يکي از اساسي ترين معتقدات مذهب اثني عشري مي باشد. چون همانگونه که علماي شيعه در استدلالات خود به اين نکته اشاره کرده اند، کلمه «إنما» در زبان عربي براي حصر بکار برده مي شود. و بدين ترتيب اگر بخواهيم اين آيه را آنگونه که بزرگان شيعه مي پندارند تفسير کنيم بايستي از آنها بخواهيم امامت را تنها منحصر به علي بن ابي طالب بدانند و از اعتقاد با امامت ساير ائمه دست بکشند. و مسلم است بزرگان شيعه هرگز به قبول آنچه که خود مقرر داشته اند تن در نخواهند داد.
3- بايستي توجه داشت خداوند متعال هرگز کسي را مورد مدح و ستايش قرار نمي دهند مگر اينکه شخص عملي واجب و يا مستحب انجام داده باشد. و همه ما ميدانيم صدقه دادن و کمک به فقراء و مستمندان در اثناي نماز نه تنها مستحب نيست بلکه باعث انشغال شخص نماز گزار خواهد شد و او را از خشوع و حضور قلب باز خواهد داشت. حتي برخي از اهل علم انشغال به اينگونه اعمال را سبب بطلان نماز مي دانند. پس چگونه ممکن است علي بن ابي طالب -رضي الله عنه- در اثناي نماز چنين کاري انجام دهند و آنگاه مورد مدح و ستايش الهي نيز قرار گيرند؟!
4- اين قصه دروغين با آنچه در سيرت و زندگينامه علي بن ابي طالب -رضي الله عنه- ذکر شده تضاد و اختلافي آشکار دارد. چون ايشان در زمان حيات رسول الله (ع) زندگي ساده اي داشته و هرگز اموال ايشان به حد نصاب زکات نمي رسيده است.
5- اگر اين آيه مي خواست علي بن ابي طالب -رضي الله عنه- را پس از وفات پيامبر (صلى الله عليه وسلم) به امامت و ولايت مسلمانان منصوب سازد آشکارا نام ايشان و يا حداقل يکي از صفات و ويژگيهاي مخصوص ايشان را ذکر مي کرد تا هيچگونه شک و ترديدي در مورد اين مساله براي مسلمانان باقي نماند و حجت الهي بر تمام مردم اقامه شده باشد.
6- مساله بسيار مهم ديگري که باطل بودن استدلال سرمداران شيعه در اين آيه را ثابت مي کند اين است که کلمه «ولي» بر خلاف ادعاهاي آنها به معني خليفه و يا امام نيست.
کلمه «ولي» که از مصدر «وَلايت» (به فتح واو) مشتق مي شود به معني يار و نصرت رسان مي باشد. و آنچه به معني امام و خليفه است کلمه «والي» و «متوالي» است که از مصدر «وِلايت» (به کسر واو) مشتق شده است.
مطمئناً اين نکته بر بزرگان شيعه پوشيده نبوده است، اما آنها خواسته اند از تشابهي که بين کلمه «ولي» و کلمه «والي» وجود دارد، و همچنين از جهل بسياري از مردم نسبت به زبان عربي سوء استفاده کرده و کلمه «ولي» که به معني يار و نصرت رسان را به خليفه و امام معني کنند.
خداوند متعال از چند آيه قبل از آيه 55 اين سوره، مومنان را از موالات و محبت ورزيدن نسبت به کفار و دشمنان بر دين حذر داشته و در اين آيه فرموده است، آنانيکه مومنين بايستي به آنها محبت بورزند و به نصرت آنها بشتابند خداوند متعال (او را دوست بدارند و دينش را نصرت دهند) و پيامبر (صلى الله عليه وسلم) و تمام مومنين مي باشند. به همين سبب در آيه گفته شده است ﴿وَالَّذِينَ آمَنُوا﴾ تا محبت ورزيدن و نصرت رساني تمام مومنين را شامل گردد.
در نهايت مي بينيم اين آيه نه تنها هيچ ربطي به امامت علي بن ابي طالب -ضي الله عنه-و فرزندان ايشان ندارد، بلکه اصلا در مورد مسأله امامت و خلاف سخن نمي گويد. و بدين ترتيب به اين نتيجه مي رسيم که آنچه مذهب تشيع بزرگترين و مهمترين دليل خود در اثبات ولايت و خلافت علي بن ابي طالب -ضي الله عنه- پس از وفات رسول الله (صلى الله عليه وسلم) مي داند، کوچکترين ربطي به اين مسأله ندارد و استدلال به آن دلالت بر اين نکته دارد که بزرگان شيعه براي اثبات اين ادعاي خود بضاعتي در چنته خويش ندارند.

منابع

[1]. حق اليقين لعبد الله شبر 1/144 دار الاضواء، بيروت، ط. الاولي 1404هـ. عقائد الاماميه الاثني عشريه للزنجاني 1/81-8
[2]. مجمع البيان في تفسير القرآن للطبرسي، دار مكتبه الحياه، بيروت 2/128.
[3]. منهاج السنه النبويه لابن تيميه 7/11 (تحقيق: الدكتور محمد رشاد سالم).

- قرآن کریم
- عقیده و ایمان
- رد شبهات
- تاریخ

- وارد شوید یا ثبت نام کنید و دیدگاهتان را بنویسید

- نسخه چاپی

## دیدگاه ها

1388/12/16 — عبدالعلی

### چرا از حقیقت فرار می نمائیم ؟؟؟

السلام و علیکم

با آنچه در این آیه و مسئله غدر خم اتفاق افتاد مسئله ولایت حضرت علی (ع) صد در صد درست است. با فرض اینکه ولی به معنی خلافت هم نباشد، این قضیه این را مشخص می کند که حضرت علی نسبت به خلفای راشدین اعلمیت و ارجیت داشتند و پیشوای مومنان بعد از وفات پیامبر (ص) بودند. من به شخص خودم به خلافای راشدین احترام می گذارم ولی باید بگویم که ابوبکر و عمر و عثمان ، خلیفه بودند ولی حضرت علی (ع) هم خلیفه و هم پیشوای مومنین بودند.

(چرا از حقیقت فرار نمائیم)

- وارد شوید یا ثبت نام کنید و دیدگاهتان را بنویسید

1388/12/17 — NOMAN101

### با عرض سلام اى كاش همه شيعيان

با عرض سلام

اى كاش همه شيعيان در اين حدي كه شما هستيد مى بودند و به خلفاء بد وبيراه نمي گفتند

- وارد شوید یا ثبت نام کنید و دیدگاهتان را بنویسید